pedras de Plastilina

[…]

de pedras sibaritas bañadas en sirocos

de murmurios de ondas sen mar

de caras que foxen da fotografía

de ollos albiscando calar

ollos

ollos auscultados por fusís paridos nas balas?

ollos mutilados por pasaportes sen metralla?

ollos tatuados por gasas?

ollos vacinados por baionetas?

Lede os versos das rúas!

Lede o sangue!

Lede as estradas ensanguentadas!

Lede o sangue nos rueiros!

[…]

“Nós ensinamos vida, señor,” Rafeef Ziadah

Rafeef Ziadah é unha “artivista” canadense-palestina que canta poesía dedicada á mocidade palestina que aínda sobrevoa papaventos onde voan avións F16 e lembra os nomes das súas aldeas mentres escoita as pombas rular (“hadeel”) sobre Gaza. “Hadeel” é o título do seu primeiro CD, cheo de palabras cargadas de futuro e ensinanzas, como as que aprenden as crianzas palestinas: vida.

No inverno de 2008-2009, durante os ataques israelís en Gaza, un xornalista preguntou a Rafeef Ziadah se non pensaba que todo iría mellor se deixasen de ensinar as súas crianzas a odiar. A resposta, educada e pensada, foi o poema “Nós ensinamos vida, señor”.

\”Nós ensinamos vida, señor\”

Hoxe, o meu corpo foi un masacre televisado.

Hoxe, o meu corpo foi un masacre televisado que tivo que adaptarse ás pistas de sons e límites das palabras.

Hoxe, o meu corpo foi un masacre televisado que tivo que adaptarse ás pistas de sons e límites das palabras dabondo cheas de estatísticas contadores medidas respostas.

E perfeccionei o meu inglés e aprendín as miñas resolucións da ONU.

E aínda así, preguntoume, “señorita Ziadah, non pensa que se solucionaría todo se deixasen de ensinar tanto odio ás súas crianzas?”

Pausa.

Busquei dentro de min a afouteza para armarme de paciencia, pero non teño a paciencia na punta da lingua mentres caen bombas sobre Gaza.

A paciencia acaba de escapárseme.

Pausa.

Sorriso.

Nós ensinamos vida, señor.

Rafeef, lembra sorrir.

Pausa.

Nós ensinamos vida, señor.

Nós, palestinos, ensinamos vida despois que eles ocupasen o último ceo.

Nós ensinamos vida despois que eles construísen os seus asentamentos e muros para o apartheid ata os últimos ceos.

Nós ensinamos vida, señor.

Pero hoxe, o meu corpo foi un masacre televisado que tivo que adaptarse ás pistas de sons e límites das palabras.

Só déanos unha historia, unha historia humana.

Mire, isto non é algo político.

Só queremos contarlle á xente quen é vostede e quen é a súa xente, daquela déanos unha historia humana.

Non mencione esa palabra “apartheid” e “ocupación”.

Isto non é algo político.

Ten que axudarme, como xornalista, para axudarlle a contar a historia súa que non é unha historia política.

Hoxe, o meu corpo foi un masacre televisado.

Que tal se nos dá unha historia sobre unha muller de Gaza que precisa medicación?

E sobre vostede?

Ten ósos dabondo rotos como para cubrir o sol?

Entrégueme os seus mortos e déame a lista dos seus nomes nun máximo de mil duascentas palabras.

Hoxe, o meu corpo foi un masacre televisado que tivo que adaptarse ás pistas de sons e límites das palabras e move eses insensibles ó sangue terrorista.

Pero sentíronse mal.

Sentíronse mal polo gando en Gaza.

Daquela, deilles resolucións da ONU e estatísticas e nós condenamos e nós deploramos e nós rexeitamos

E non son iguais as dúas caras: ocupante e ocupado.

E un cento de mortos, douscentos mortos, e un milleiro de mortos.

E no medio, crime de guerra e masacre, desafógome con palabras e un sorriso “non exótico”, un sorriso “non terrorista”.

E reconto e reconto un cento de mortos, un milleiro de mortos.

Hai alguén aí fóra?

Escoitará alguén?

Oxalá puidese laiarme sobre os seus corpos.

Oxalá puidese correr descalza por cada campo de refuxiados e apertar cada neno, cubrir os seus oídos para non teren que oír o ruído dos bombardeos polo resto das súas vidas como fago eu.

Hoxe, o meu corpo foi un masacre televisado.

E deixe que lle diga, non hai nada que fixesen as súas resolucións da ONU por isto.

E ningunha pista de son, ningunha pista de son lle suxiro, non importa que bo sexa o meu inglés, ningunha pista de son, ningunha pista de son, ningunha pista de son, ningunha pista de son lles devolverá a vida.

Ningunha pista de son arranxará isto.

Nós ensinamos vida, señor.

Nós ensinamos vida, señor.

Nós, palestinos, espertamos cada mañá para ensinarlle ó resto do mundo vida, señor.