Festival de poesía do Moncayo 2013

Mendigos de palabras nun labirinto inmenso de montañas, reunímonos entre o eco das pedras do Moncayo nun Festival de Poesía onde as pálpebras agardaron polo cierzo, dispostas a escoitar. E entre pestanexos, traspasamos as fronteiras do soño con música e danza, deixando atrás o esquecemento. Alí atrapamos, na arañeira da soidade, os versos dun Cernuda de bigote axustado, a guitarra dun bardo varado nunha maraña de cabelos turcos, e os subtítulos dunha película muda que todo o di.

Entre Litago, Trasmoz e Veruela deambularon os versos de tres días que se persignaron en varias linguas. Por exilio e por solidariedade, por a coartada da crucifixión, e por seres imposibles, a poesía saíu ao encontro do ocaso, na procura de niños de bandeiras. E nesa busca, emigrantes e inmigrantes por igual, enchemos cuncas baleiras de silencio, berrándolle así aos estrondos do papel máis solitario.

Ás faldras de casas penduradas na súa propia sombra, a pedra renaceu de entre si mesma e murmurou nos oídos do tempo brindes que son ladaíñas. Como un mantra salivado antes da dixestión, tatexou a pedra para amordicar daquela os graffitis que xa quedaron na eternidade das sombras dos Pirineos. E así, ao terceiro día, reencarnouse o verbo e foi. E foi o niño dos cantares de Âlime Hüma e Luigi Maráez, da paixón e do espavento de palabras de Antón Castro, da cordura da calor xeada de Anaís Pérez Layed ou do aire e mailo vento censurados por Trinidad Ruiz Marcellán con ademáns de oración.

Poesía, música e cine en curto baixaron o pano dun outeiro paxinado. Descubrimos elencos, abraiamos orzamentos e silenciamos os estalos máis tímidos das gretas sen palabra. Curados da febre dos episodios de epístolas en verso libre, só agardamos un próximo encontro e un nove índice co que cifrar as aventuras de Olifante, unha editora cargada de futuro e lombos cos que escribir e ler.

http://www.youtube.com/watch?v=H6oCvJYSTZM&feature=youtu.be