Pobriños, os nenos

 

Palestina segue estando en medio dun conflito e as noticias destes días tamén a colocan no medio, pero só os polos contan. Talvez sexan moitos os intereses e quizais sexan eses propios intereses os que desvíen a atención e esquezan o lugar central de Palestina, ou talvez haxa interese en que outros ruídos silencien outras guerras. Ocúpanse oficinas para discutir sobre movementos bos e malos cos que traspasar ou non liñas trazadas en verde, vermello ou outra cor quizais. Namentres, os taboleiros de xogo continúan baleiros de estratexias que poidan interesar ós que as viven, eses “pobriños” que de cando en vez aparecen nalgunha conversa.

Said Kashua, escritor e xornalista do centro do lugar, repasa semanalmente como é a vida dun árabe que ás veces pode ser el mesmo ou parecérselle, como na súa primeira novela, Árabes danzantes. No seu artigo semanal en Ha’aretz reflexiona sobre a importancia das guerras e sobre os sempre silenciados vencidos, que igual que os vencedores, aínda que por motivos diferentes, non saben situar os mapas das guerras nin explicalas.

—Os árabes de Xerusalén son sunnitas, e non creo que ós sirios lles preocupes os sunnitas, máis ben ó contrario, en realidade.

—Que? Os sirios son xiítas?

—Non, alauitas.

—E os alauitas non son sunnitas?

—Non sei —respondín, porque o certo é que non teño nin idea do que é un alauita, ou a diferenza entre un xiíta e un sunnita. E se non entendo a diferenza relixiosa e histórica, aínda non fun quen de entender as causas dunha guerra e dos conflitos. De cando en vez oio algo sobre o eixo sunnita-wahabita, e sobre o eixo alawita-xiíta, pero, por Deus, para min son todos árabes.

Said Kashua reflicte o pensamento de moitos paisanos seus que tratan de poñer historia á guerra de Siria, e chegan  a extrapolala a máis de dous anos atrás. Entón aparecen anécdotas dos palestinos que morreron en Líbano en 1982 ou dos curdos que morreron en  Iraq en 1988, e que serviron como escusas para follas de ruta xa trazadas antes de calquera traspase de liñas posibles. E mentres seguen as conversas, comeza un novo ano xudeu e aparecen mensaxes de felicitación e prosperidade, constrúense máis casas en asentamentos dentro de Cisxordania, acóllense a máis inmigrantes e expúlsase a máis ilegais en Israel, próbanse foguetes en mar aberto e colápsanse as pospostas de paz.

E así, unindo historias e tratando de buscar causas e efectos, pasan os días; con conversas que ás veces se calan e non deixan pasar a idea de que, quizais, algún día, os prognósticos se fagan realidade e o gran soño ou pesadelo, segundo quen, sexa e Palestina estea en Xordania, e non en Palestina. Á espera, seguiremos falando:

—É só que cría que, ó cabo, son os sirios as vítimas desta guerra, non nós.

—Si, os seus nenos, pobriños.