Ahmad, un neno refuxiado sirio en Xordania

Durante o día, non hai quen non procure sombra entre os edificios e casas apiñadas de Ammán. As vivendas, que parecen campos de refuxiados espallados ata o límite das montañas, congregan xentes vidas doutros lugares, maiormente palestinos. De feito, o 80% da poboación de Ammán procede de Palestina, e entre o resto dos tres millóns conviven refuxiados exipcios e sirios, que cada vez son máis, cos nacidos en Xordania.

 

Durante o día, as rúas énchense de vendedores ambulantes que berran e cantan os prezos das froitas de temporada:  figos chumbos,  brevas, dátiles e granadas. Os postos de froitas, tirados por carros ás veces ancorados no propio mercado, móvense co comprador na procura do mellor regateo. Entre uns e outros deambulan perfumes e especies que parecen decorados para a ocasión e que invitan a viaxar entre eles mesturando o ritmo dos vendedores co das cancións árabes que máis pegan no momento.

 

Durante o día, os turistas son visibles. Ninguén máis cá eles sobe e baixa todos os banzos do anfiteatro nin se atreve a seguir a ruta explicativa das ruínas da cidadela, dende onde se pode ver como o sol ataca toda a cidade. Non son moitos, talvez temerosos do bombardeo de noticias que caen sobre a veciña Siria e que provocou que preto de dous millóns deles, de sirios, xa traspasasen as fronteiras para asentarse, a cuberto ou non, libres de perigo.

 

Durante a noite, as sombras veñen reflectidas polas luces dos cafés onde se amorean camareiros palestinos e sirios, sobre todo, e polas luces que iluminan os monumentos da cidade. Nas rúas xa non se escoita o eco das froitas, que agora son bucinas de coches, e o burbullar das narguilas prendidas en cada esquina. Os turistas semellan camuflados entre as familias que saen á fresca, e xa non son visibles na marea de xentes que afoga Ammán.

 

Durante a noite, os nenos son máis visibles. Mentres non se pon o sol, os adultos trócanse bens, e os nenos enchen as escolas. Só contra as dúas, cando saen dos colexios, aparecen as crianzas, coas súas mochilas cangadas de libros e correndo en fileiras para chegar ao xantar, na casa.

 

Durante a noite, os nenos refuxiados son moito máis visibles. O teatro deixa de ser un punto arqueolóxico para converterse nun centro de reunións. As rúas atéiganse de familias tomando xeados, zumes e pratiños de froitos secos ou turmus, chícharos de raposo. E entre os balóns que pasan dun lado a outro da praza, as filigranas de patinadores en práctica e as familias que camiñan en procesión, os berros que pola mañá eran fortes e graves son agora tímidos e agudos.

 

Ahmad ten trece anos, malia parecer máis novo. Pasea entre balonazos e pasos tranquilos, cunha fonte enorme á cabeza. Envoltas en bolsiñas, leva turmus que ofrece por unhas piastras. Chegou a Ammán hai catro meses. Vivía en Homs, Siria. A familia “marchou” e acolleuno un tío, co que veu ata Xordania. De Homs a Damasco, de Damasco a Umn Qais e de alí a Ammán, Ahmad chegou cos seus tíos e primos. Despois dun pequeno descanso, sentado nas escaleiras de entrada ao teatro romano de Ammán, volve perderse entre os locais, entre os nenos que xogan e, posiblemente, entre lembranzas.