Festival Ars Amandi 2013, Panamá

Comezaba o mes de Nadal e as tendas e as grandes superficies engalanábanse xa para compartir gastos e comerciar as bárbaras reparticións do consumo. Panamá vestíase de luces e cartaces que invitaban a manifestarse a favor do gasto polo gusto, mais tamén crecían eventos artísticos que proclamaban espazos para a arte do gusto polo gasto de tempo innecesario en poesía e música e cine. Entre os recunchos zarrapicados de versos improvisábanse tendas de campaña para a ocasión e preparábanse voces e mans para decorar o aire con palabras e armar de futuro os verbos.

Era o mes de Nadal e Ars Amandi, o Festival de Poesía de Panamá, celebraba unha festa de poesía con Lucy Cristina Chau, Consuelo Tomás Fitzgerald, Martín Testa e Mar Alzamora-Rivera, dende Panamá, Esteban Binss, dende a comarca Ngäbe-Buglé, Manigueidinapi Stanley, dende a comarca Kuna Yala, Urá del Drago, dende a provincia de Bocas del Toro e Moncho Iglesias Míguez, dende Galicia. Coa escusa de consumir palabras, xuntábanse linguas e xestos, que foron quen de danzar, cando menos por unha noite, entre o aire húmido e quente da Panamá máis lírica.

As hamacas do pobo kuna servían de transporte cara os berros dos seus mares, atropelados polas beirarrúas das cidades agonizantes que se enraízan nos versos de Lucy Cristina Chau, onde as cousas non deixan de ser un obxecto que “morre na metade dunha tenda./ Sálvoo e sálvome;/ O Cordeiro non é sangue de escaparate.” Un obxecto que se borra en silencio, como ao “mirar de fronte os ollos da vaca;/ ocupa demasiado xabón/ e as mans tamén se gastan.” Un obxecto que asubía entre os pasadizos das urbes aínda por crear e que constrúen historias que se din e outras que se calan, como grita Consuelo Tomás Fitzgerald en “O conto que escribo”.

“O conto que escribo”

 

No conto que escribo

os nenos xogan con pelotas envelenadas

os mozos non se fan presentes

á hora do amor

as viúvas só teñen ollos para o santo

os señores contan as súas penas

a unha boneca inchábel

 

Escribo este conto chorando

Porque as nenas piden a palabra

e ninguén escoita o pranto dos seus ventres

os seus escangallos

futuros superheroes

para a televisión que todo o pode

 

Ninguén toca a guitarra nunha noite con lúa

e a tenrura está na poxa

as señoras disimulan a vellez cos trucos á venda

e os señores só beben o veleno dispoñible e en rebaixa

mentres a fidelidade dos cans se desangra

 

é mellor que engurre estes papeis

ou que os queime con lume do meu peito

non vaia ser que a realidade

imite a ficción

e me condenen

sen dereito a pelar unha laranxa.

 

2 reflexións sobre “Festival Ars Amandi 2013, Panamá

  1. Extraordinaria reseña amigo Moncho, por acá recordamos tu humanidad incandescente y tu sencillez espléndida. Siempre escoltado por tu familia linda, espero que tu viaje por Panamá haya sido satisfactorio. La poesía nos une siempre.
    Consuelo

    • Maravilloso, Consuelo. La poesía, los cafés, los momentos… todo lo que queramos que nos una no nos divide.

Os comentarios están pechados.