Mahmud Darwix, 73 aniversario

 

Mahmud Darwix, político poético que soubo convencer coa súa palabra da cor da terra da súa bandeira; poeta político que foi quen de vagar nas conversas do exilio e posuílas, para resucitalas, e para así darlles versos e voz, cumpriría hoxe, 13 de marzo, 73 anos. Unha cifra que lembra a guerra árabe-israelí, a de Yom Kippur, e que trae á memoria outras mortes que na voz do poeta parecen calcomanías dun mesmo feito con data cambiada e escusas diferentes; guerras que traen mortos e luces que hoxe, no seu aniversario, non son festexos nin aniversarios de homes sen nome, senón novos ataques; mortes que ás veces, coa palabra, son quen de sobrevivir e ter nome, porque “A supervivencia é o único triunfo da presa sobre o cazador. A constancia é supervivencia e a supervivencia é o comezo da existencia. Persistimos e moito sangue se derramou nas costas e nos desertos. Moito máis sangue do que necesitaba o nome para a súa identidade, ou do que necesitaba a identidade para o seu nome.” Palabras que recompoñen o tempo e o espazo, lembraba o palestino, “un tempo e un lugar que se fixeron anacos.” Uns anacos que xuntos foron terra e que, esnaquizados e espallados entre a ferruxe das chaves que sobreviviron as emigracións compartiron o aroma a Palestina; o recendo a terra e a café que, escribiu el, “para un adicto coma min, é a chave do día. E o café, para quen o coñece coma min, significa facelo coas túas propias mans e non agardar que che veña nunha bandexa, porque quen trae a bandexa é tamén un portador de conversa e o primeiro café, a virxe da mañá silente, estrágase coas primeiras palabras. […] “Como pode escribir unha man,” pregúntome, “se non sabe como ser creativa facendo café! […] Un burro non fuma nin toma café. E non escribe. […] Eu coñezo o meu café, o café da miña nai e o café dos meus amigos. Podo recoñecelos dende lonxe e sei as diferenzas entres eles. O aroma do café é un retorno e un regreso ás primeiras cousas porque é a descendencia do primordial. É unha viaxe que comezou hai milleiros de anos e que continúa. O café é un lugar. O café son poros que permiten que o interior se filtre fóra. Unha separación que une o que non pode unirse agás co aroma. O café non é para detestar. Ao revés, o café é o peito que alimenta de verdade ao home. Unha mañá nacida nun gusto amargo.” En definitiva, unha xeografía que cheira a aloumiños e lembranzas, e, como o vapor, consegue facer visibles as voces das vítimas.

“Nesta terra”, de Mahmud Darwix, con música do Trío Joubran:

https://www.youtube.com/watch?v=rEA7id77kCE&feature=youtu.be&hd=1