Un mapa de Gaza

Un mapa de Gaza
Gaza é un volcán cuxa lava se expande como as liñas dun subterráneo, silentes, chegando a todas as partes onde o transporte é necesario; un volcán que cando non entra en erupción permite que falen as súas paredes e mesmo quen as habita, eses que son quen de ver máis alá do teito e até nas sombras que se proxectan nel. Ese magma sae ás veces á superficie e nalgunhas ocasións faino en forma de contos, como os de O libro de Gaza, unha colección de historias curtas que por momentos se agrandaron durante os anos nas que foron concibidas e noutras empequeneceron, por eses mesmos anos nas que foron destruídas.

As historias de Gaza son as de teléfonos que serven para comunicar o amor e o desexo, como no relato «Números mortos», de Yusra al Khatib; ou para recibir unha cita a cambio de cartos, como en «A prostituta de Gaza», de Najlaa Ataallah. Son historias narradas, dialogadas e mesmo epistolares, como Mona Abu Sharek fai no diario no que describe sete días que comezan coa pregunta: «Por que amarte non me fixo ver o mundo en rosa?» e no que fala do seu engano amoroso, do que sabe por medio dunha carta.

Elas, as historias, son o eco dunha Gaza que tamén escribe e na que as mulleres seguen a parir ficcións no medio dun universo de relacións difíciles. De feito, esas dificultades provocaron que moitas das historias escritas nos anos 70 e 80 tiveran que pasar censuras como a invasión, o uso de pseudónimos ou o contrabando de manuscritos, até chegar ao lector de hoxe.

Cunha variedade de temas nos que afloran sentimentos cotiás, o amor e o odio non só son valores cos que definir o inimigo, senón palabras coas que reflexionar, imaxinar e mesmo berrar nunha Gaza onde as relacións, os desexos e os conflitos tamén existen, onde, como se pode ler en «A prostituta de Gaza», a xente practica o amor ao seu xeito: «Iso é algo que practicamos aquí sen responsabilidade, con total despreocupación.»

Rosalía de Castro

Pasa, pasa, caladiño
anda coma remuíño,
co teu manso rebulir
co teu tardo zunir,
camiño do mar salado
á beira do chan amado,
camiño do mar sin fin
á beira do chan da fin;
e leva estas lagrimiñas
que con elas van morriñas,
si has de chegar por alí
teu fío hei topar aquí,
pretiño dos meus amores
na leira dos teus albores,
pretiño do meu vivir
na leira do teu sentir.

http://rosaliadecastro.org/wp-content/uploads/2015/02/150_Cantares_para_Rosalia-OK.pdf