Grafitando libros

Grafitando libros, Sermos Galiza

Hai non moitos anos, Suad Amiry, unha recoñecida arquitecta palestina presentábase no Palfest, o festival de poesía de Palestina, escusando a súa intervención por falar noutro idioma que non era o seu e por cumprir un papel que non era o propio. Aquel día presentaba unha novela que narraba a viaxe que ela mesma fixera cun rapaz palestino para chegar ao outro lado do valado e conseguir así traballo. As descricións, os seus xestos, os risos e a complicidade co baño turco onde se celebrou o evento, axudaron a acompañala a ela, e a Murad, nunha aventura. Sentada nun alto onde apenas chegaba a luz, recitou como se fose unha encantadora de contos. Admitiu que o feito de poder falar en máis dunha lingua permitíalle berrar en máis idiomas, ou mesmo estar calada noutros tantos. Recoñeceu que mentres non se escriben sete libros, un non é escritor, e cedeu a palabra a outros poetas que falaron de amor, de guerra, de acne ou de tetas, porque a escrita permite deambular por diferentes mundos. Admirei aquela presentación, como tantas outras ás que asistín en Palestina, e seguín lendo á Amiry, pensándoa non escritora, mais contadora; e imaxinando esas bolsas de plástico ateigadas cos corpos das tías de Najwan Darwix, no que podería ser o escaparate dun paso fronteirizo onde pedir os documentos á poeta negra, árabe e muller, se importar a orde; mentres aínda hai quen pensa que nós non ensinamos vida, e que escribir, ou ler, porque unha e outra veñen sendo o mesmo, dependendo da postura do libro, nin son armas nin son futuro.