IV Certame Literario das Letras Galegas en Frankfurt

 

Los ganadores del IV Certamen Literario con motivo de Las Letras Gallegas han sido:
Primer premio: Moncho Iglesias Mìguez con la obra “Atime “de Vigo
Segundo premio: Josè Martìnez Romero Gandos con la obra “Unha cultura mantida no exterior” de A Corunha
Tercer premio: Paulo Gonzàlez con la obra ” Octavio do castro” desde Bertamiràns, Ames

 

Primer Premio:

„Sufi ciente“ de Moncho Iglesias Míguez

 

 

Estaba só, case espido.

Pasara o control de pasaportes sen problemas e xa só quedaba meter a equipaxe, o máis fácil, pensara. Acomodara todo no seu sitio e escondera unhas onzas de chocolate nos petos interiores da maleta, por se lle dicían algo sobre a importación de produtos estranxeiros. Con todo, ordenáronlle abrir as cremalleiras nunha sala solitaria chea de espellos. Ao tempo, unha rapaza, que só puido escoitar ás costas, preguntáballe por que levaba barba.

«Eehh, pois… por vagancia, por non me erguer todos os días cedo a barbearme.» «Mente,» murmurou un. «É nacionalista?» preguntou outro. «Eeehh, pois… Naci…» «Dende cando leva barba?» «Medio ano, creo. Algo así, máis ou menos.» «Cre ou está seguro?» «Si, estou seguro.» «E logo non está seguro de por que deixou a barba?» «Si, certa apatía.» «Entón, por que ten unha navalla de barbear no neceser?» «Aínda non a tirei de aí.» «Ou sexa, que pode ser que se barbee de novo.» «Talvez.» «É tan indeciso para todo?» «Non.» «Entón sabe a que vén ao país?» «A ver á familia.» «Que máis?» «A traballar.» «Non ten permiso de traballo.» «Logo pensa traficar con todo iso que trae consigo.» «Non. Só levo cousas persoais.» «Aquí tamén temos cintos e pantalóns e chocolates de elite.» «Só levo algún agasallo para a familia e cousas miñas básicas.» «Se son básicas non son tan imprescindibles,» —apurou un dos soldados ordenándolle que se espise e deixase todo enriba dun caixón.

Daquela; só, case espido, voltearon todo o que contiña a maleta nunha especie de contedor de reciclaxe.

«Por que escondía os chocolates?» «Só intentaba que estivesen frescos e non se derretesen.» «E para que leva tantos libros? É relixioso?» «Son novelas, contos…» «Gústalle ler?» «Si, bastante.» «Que autores le?»

Numerou algúns dos seus escritores favoritos até que un dos soldados fixo un ademán, amosando que era dabondo:

«Suficiente! Sabe que moitas desas obras están prohibidas; así e todo atrévese a pasar a fronteira para traficar. É miserento!» «Non queda doutra, terá que entregarnos esas lecturas.» «Non teño todos os libros que lle dixen. Algún só os lin.»

Só lle quedaba a toalla que lle deran para envolverse. Sabía que o resto era ilegal e non tería máis remedio que entregárllelo. As historias que gardara na cabeza para contárllelas aos nenos non era o que máis lle preocupaba; eran os chocolates, que non había topar xamais.

No principio a Goma de borrar arrasou a aldea

Palestina viaxa coa súa poesía en cestos de bágoas e versos que enchen o mundo. Dos vimbios entrelazados das súas palabras técense imaxes que inmigran por saudades que nin as amnesias máis eficaces son quen de eliminar, e desas pinturas emanan lembranzas do que puido ser, do que foi, do que se soña que será. Esas imaxes, viaxeiras coma os sonos, coma os pesadelos e coma os longos ou curtos insomnios, deambulan polo mundo berrando palabras que ás veces converxen en versos; versos de poemas sobre a diáspora palestina, dentro e fóra, que contan de aldeas que só existen en cadernos de escola, de aldeas calcadas dos mapas da imaxinación, e que un día ocuparon os pupitres onde houbo lapis e follas e cóbados que hoxe, como pantasmas en casas baleiras, choran polos cascallos nos que se refuxian outros, en fogares arrasados polo silencio. As palabras, silenciadas na historia dos libros, emerxen das cinzas desas historias, para evocar os nomes propios que quedaron sen títulos nas lapelas das novelas, dos poemarios e dos ensaios sobre esa terra que, en palabras de Darwix, é ollos e tatuaxes, nome, ollos e obsesións, pano e pernas e corpo, palabras e silencio, voz, nacemento e morte, e só será unha nación «cando a xente palestina non lembre a súa bandeira de non ser nun campo de fútbol, nunha carreira de camelos ou no día da Nakba»; o día da Nakba, a data da catástrofe, da expulsión, dun 15 de maio de 1948 que comezou a ser unha goma de borrar con letras maiúsculas, como escribe Sharif S. Elmusa:

No principio a Goma de borrar arrasou a aldea.

Deixou El os paisanos asustárense e deixar as súas casas e os seus campos,

e viu El que marcharan,

e oíu El as pantasmas falar

falas estrañas en casas baleiras,

e deixou El en cascallos as casas, sen forma

e deixou os animais perdidos a vagar polo lugar,

e viu El que as vistas eran unha lembranza innecesaria,

… e viu El todo o que desfixera e,

Vaites, estaba ben e, ao sexto día, descansou.

Ao erguerse o sétimo día,

viu El multiplicárense os refuxiados

e fíxose fabulista, invocando incendios forestais.

É unha lembranza necesaria: saber do pasado, dos esqueletos espallados polo mundo, para poder ler nos seus ósos as causas da tristura e tratar de resolver as incógnitas. Necesario lembrar. Saber que foi outro maio o que mudou a historia e herdou palabras para unha lembranza innecesaria: as bolsas de plástico de Najwan Darwix, as bolsas de plástico que non teñen mans que sosteñan as asas deses poemas dos que penduran historias, como nun autobús de pesadelo:

Vinos ateigar bolsas de plástico cos corpos das miñas tías

Nas esquinas das bolsas anégase o seu sangue aínda quente

(Mais non teño ningunha tía)

Souben que asasinaron a Natasha, a miña filla de tres anos

(Mais non teño ningunha filla)

Dixéronme que violaron á miña esposa e arrastraron o seu corpo polas escaleiras e tirárona na rúa

(Mais nin sequera estou casado)

De feito eses son os meus anteollos, os que foron esmagados polas súas botas

(Mais eu non uso anteollos)

Quedei durmir onda os meus pais e tiven entón un soño sobre unha casa

Ó espertar mirei ós meus irmáns

da forca pendurados

do teito da Igrexa da Resurrección

O Señor dixo inmisericorde: este é o meu propio sufrimento

Xuntei o orgullo que lles quedaba ós aforcados    respondín: na miña opinión, é o noso

A dor alumea   todo o amo máis cós meus peores soños

Non vou fuxir ó norte

Señor

non me contes entre os refuxiados

En breve continuaremos este informe

Debo durmir agora

non sexa que perda o autobús do pesadelo que se dirixe a Sabra e Shatila

E cómpre lembrar eses refuxios, para que as chaves que se gardan entre as lacenas sigan vivas de ferruxe e palabras, e nos conten as historias que se perderon tal vez, mais resoan nas novas pegadas da poesía máis recente que xa non crece entre cascallos nin é a humidade da carriza dos presebes fotografados en cada festa. É a poesía dos versos inmigrados con maletas tatuadas de Palestina; esas maletas ancoradas no «Confinamento solitario do sétimo andar» que Mazen Maarouf describe dende a atalaia do seu eu expropiado:

Un día

racharei os beizos

e comereinos

como lambetadas.

Un día

racharei o peito

porque non son un orfanato

de anxos unidos.

Un día

sacarei a porta

e poreime no seu lugar

para impedir que marche

polo burato do mundo.

El mesmo, tapón para non fuxir cara a ese outro mundo de madrugadas e cafés, de cheiros a colas inmensas de traballadores ás portas da necesidade de vivir, será a coda aos berros necesarios que calan en Belén todas as mañás, antes que salga o sol, antes que salgan outros traballadores facer os seus labores, antes de que os que gobernan se deiten; eses berros que trata de palpar Susan Abulhawa en «Walla», para que as palabras se fagan sentir e mesmo se cheiren e de tanto ulilas quizais ata doan:

Son as 3 da mañá

no cortello

A cola é longa

e ancha

con corpos

Agardas

Un sándwich de queixo

con cogombro

nunha bolsa de plástico

amarrada á túa calosa man de peón

A túa muller preparouche o almorzo e o xantar

Ergueuse antes ca ti

E xuntos rezastes a oración da alba

Bicouche a cara e dixo

Que Allah estea contigo, amorciño

Que Allah esta contigo, amor

Bicácheslle a cara ós nenos durmidos

que hai meses que non os ves espertos

E pregúntaste se a Walid xa lle saen gallos na voz

Se as cadeiras de Wijdad xa comezaron a anchear

Como de grande era o sorriso de Suraya cando chegou a casa

coas notas

Son as 4 da mañá

no cortello

Segues a agardar

A cola ante ti é moi longa

E tras ti, agora, é máis longa

Poucos falades

Estades tan arrexuntados

que vos suxeitades uns ós outros

Ves a túa propia fatiga

reflectida no esgotamento gravado sobre

as caras arredor de ti

Ti, que esquivas a mirada

Adoeces por un cigarro

Pero quen carallo pode permitirse un?

Observas o graffiti tras as

barras de aceiro que te reteñen

e escrito xusto para ti

Escrito

por colonos sionistas zugándoche o aire dos pulmóns

Ti entendes o significado

das súas palabras en inglés

«Die Sand Niggers»

Ás veces

deveces por iso tamén.

Son as 5 da mañá

no cortello

Chegan os soldados

A cola afróuxase

Das un paso cara adiante

impulsado polo peso dos corpos

tras ti

O teu sándwich de queixo

con cogombro

nunha bolsa de plástico

está machucado.

Nunca sobrevive

Son as 7 da mañá

no cortello

Agora é a túa quenda

Amosas os teus papeis

Desdobras e redobras

Os ollos baixos

O corazón baixo

Os teus zapatos baixos, ó seu fado

Mais

Estás fóra da cola agora

Puxeron a un lado a quince homes diante de ti

E tratas de non mirar

Tratas de non oír o que suplicaba

Non me pegues

Son as 7:30 da mañá

no bus do gando

E ti percorres

o país que che roubaron

Sementes fóra da fiestra

E imaxinas

o home que serías

o home que debías ser

alí fóra

levando o corcel da familia

as eguas pura sangue que o teu avó

creceu e alimentou e amou

nunha Palestina

non-violada

non-roubada

Son as 8 da mañá

Baixas do bus do gando

O teu sándwich de queixo con cogombro

esmagado

nunha bolsa de plástico

nunha man

Os ollos baixos

O corazón baixo

Pos no chan a caixa de ferramentas para petar

na porta traseira do colono sionista

onde a axuda vai

Mais

O xefe colono sionista berra

Wala

Mish hon el yom!

Non é aquí hoxe

Neno!

E o único que podes facer é darlle grazas a Allah porque

a túa muller e os teus nenos non están

aí oíndoos chamarte

Wala

Mish hon el yom, mais talvez tampouco sexa mañá. Quizais hoxe non sexa aquí nin noutro sitio, e os bocadillos se enchan de valor, cansos de agardar por un lugar para as ferramentas, eses novos utensilios que semellan as chaves ciscadas polo mundo, penduradas en paredes alugadas, erguidas cada Nakba, como lembranza de Palestina.

 

Resolución dos Premios de poesía, relato curto e tradución literaria da Universidade de Vigo 2015

8 Maio 2015

Resolución dos Premios de poesía, relato curto e tradución literaria da Universidade de Vigo 2015

Arquivado en: Novas — anl @ 8:13 am

Relación de persoas premiadas por categoría:

Poesía 

 

1.º Premio: Anxo Mena Rodríguez, polo poemario 15C 

 

1.º Accésit: María López Correa, polo poemario Redes persoais

 

2.ª Accésit: Lara Domínguez Araújo, polo poemario  Muda en sete tempos 

 

Así mesmo decidiuse recomendar a publicación do poemario de Eva González Blanco,

Relato curto 

1º Premio: Xurxo Martínez González, polo relato Fragmentos

1º Accésit: María López Correa, polo relato Dar ao vento a súa bandeira 

2ª Accésit: María Alonso Alonso, polo relato Desaceleración transitoria 

 

Tradución literaria 

 

1º Premio: Marta Santamaría Domínguez, pola tradución dun texto de Paul-Jean Toulet

 

1º Accésit: Moncho Iglesias Míguez, pola tradución dun texto de Dena Afrasiabi

 

2º Accésit: deserto

 

http://anl.uvigo.es/?p=209

Cuestionario Proust: Moncho Iglesias

Cuestionario Proust: Moncho Iglesias

Moncho Iglesias 

1.– Principal trazo do seu carácter?
-Paciencia.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
-A honestidade.
3.– Que agarda das súas amizades?
-Que entendan porque río e porque choro.
4.– A súa principal eiva?
-A impuntualidade.
5.– A súa ocupación favorita?
-Ler tombado ao sol na praia.
6.– O seu ideal de felicidade?
-Estar preto da xente que quero, non lonxe dunha praia de auga quente, fumando narguila, lendo un libro e cheirando a café.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
-A perda dun ser querido.
8.– Que lle gustaría ser?
-Abandeirado nas Olimpíadas.
9.– En que país desexaría vivir?
-Alí onde estea a xente que quero e que me quere.
10.– A súa cor favorita?
-Amarela.
11. – A flor que máis lle gusta?
-A chorima.
12.– O paxaro que prefire?
-O periquito.
13.– A súa devoción na prosa?
-Carlos Fuentes.
14.– E na poesía?
-Nicanor Parra.
15.– Un libro?
-A Biblia.
16.– Un heroe de ficción?
-Raskolnikov.
17.– Unha heroína?
-Lilith.
18.– A súa música favorita?
-O merengue.
19.– Na pintura?
-Frida Kahlo.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
-A miña avoa.
21.– O seu nome favorito?
-Breixo.
22.– Que hábito alleo non soporta?
-Calquera que empece por auto (autofotografarse…).
23.– O que máis odia?
-A hipocrisía.
24.– A figura histórica que máis despreza?
-Hitler.
25.– Un feito militar que admire?
-A revolución dos caraveis.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
-Cantar.
27. – De que maneira lle gustaría morrer?
-Sen dor e onda a xente que quero, para poder despedírmonos.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
-Alegre.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
-A ignorancia.
30.– Un lema na súa vida?
-Podemos (léase: «a desalambrar»).

https://cadernodacritica.wordpress.com/2015/05/04/cuestionario-proust-moncho-iglesias/