Xerusalén, capital de Palestina

O recoñecemento de Xerusalén como capital de Israel por parte de Donald Trump rompe coas esperanzas que aínda se mantiñan de chegar a unha solución pacífica na zona, con dous estados mutuamente recoñecidos. A súa decisión non só repercute na isrealización de Xerusalén, senón tamén no seu continuo espallamento grazas a colonias illadas e ciscadas por Cisxordania, que, nalgúns casos, como o de Maale Adumin, abrazan os barrios periféricos da cidade, como xa antes o fixeran as veciñanzas de Pisgat Zeev ou Gilo, hoxe totalmente integradas na Xerusalén xudía.

O presidente estadounidense confirma así as súas promesas de cambio, como afirmou antes de ser electo: “Cando sexa presidente, o trato a Israel como cidadán de segunda clase ha rematar dende o primeiro día”. Así mesmo, chamou ao presidente Barack Obama “a peor cousa que lle puido pasar a Israel” e ao primeiro ministro israelí, Bibi Netaniahu, un vello coñecido co que traballaría man con man para levar a paz á zona, recoñecendo entón que trasladaría a embaixada estadounidense “á capital eterna do pobo xudeu, Xerusalén”.

O recoñecemento de Xerusalén como capital de Israel proba a alianza necesaria entre Israel e Estados Unidos coas forzas do poder que serven para manter ambos gobernos actuais. Por unha banda, xa en 1983, o Fondo Nacional Xudeu concedeu a Trump o premio Árbore da Vida pola súa implicación e dedicación co pobo xudeu, un aliado no seu terreo; pola outra, Netaniahu precisa o apoio deses xudeus que viven fóra de Israel, pois representan a metade da poboación, e coas súa doazóns mais as dos grupos cristiáns sionistas foi posible construír cidades enteiras e facer bosques no deserto.

As dúas beiras precisan votos do sionismo non ultraortodoxo, pois foi precisamente ese o que nos últimos meses máis se enfrontou ao goberno de Netaniahu polos seus plans de crear unha sociedade máis laica e máis aberta ao pensamento relixioso do xudaísmo liberal americano. Por iso, o discurso de Trump sobre a capitalidade de Xerusalén semella redactado en Israel, para satisfacer as necesidades das dúas partes: para construír unha sociedade laica que perde poboación no territorio, mais que a precisa como aliada, e para manter contenta a esa poboación xudía americana que apoia a Israel mais que vive fóra. E Xerusalén é o único que pode unir a todas as faccións.

O status de Xerusalén, al-Quds, é un dos piares fundamentais dos acordos de Oslo de 1993, nos que Palestina tampouco renunciou á creación dun estado nin ao regreso dos refuxiados. O primeiro semellaba o único con posibilidades reais de cumprirse, aínda que fose nunha cidade dividida; con todo, o apoio de Trump a unha cidade só xudía apunta ao contrario. E é que Xerusalén é o núcleo central do conflito, xa que é o bastión principal para o nacionalismo palestino e sionista, cunha presenza relixiosa que reclaman cristiáns, musulmáns e xudeus, e que adoita mesturarse, e así, moitas das veces a fe é política e viceversa.

Os líderes sionistas apuráronse a congratular a Trump pola súa decisión, á vez que a condenaron os palestinos, que chegaron a pedir unha nova intifada. Do lado israelí xustifícanse entendendo que Xerusalén é a eterna capital do estado xudeu, como afirman as Escrituras Sagradas; porén, esquecen os mil anos de mandato otomán que rematou en 1917 coa promesa británica de construír unha patria xudía en Palestina. É a cultura e o xeito de vivir dese último milenio o que herdou a actual al-Quds, unha cidade que na partición de 1947 quedou baixo unha tutela internacional que só permitiu a repartición da cidade entre israelís e palestinos unha vez se puxese fin ao conflito. Deste xeito, a decisión de Trump súmase ás ilegalidades israelís de anexión de territorio e ao aumento das tensións.

Xerusalén volve unificar a palestinos por un lado e a sionistas polo outro. As decisións xa asinadas poden volver facer da cidade un campo de batalla, nun conflito ramificado por todo o territorio e trazado dende fóra. O laicismo sionista pretende gañar a loita cun xesto inofensivo como é a sinatura dunha decisión que servirá de escusa para radicalizar as posicións, e así, esa radicalización de posturas servirá despois para escudarse na idea de protexer e defender un territorio sempre vendido a escritos doutros.

Liberdade e dignidade

Liberdade e dignidade

O 17 de abril, máis de 1500 presos políticos palestinos comezaron unha folga de fame como protesta contra o trato que reciben nos cárceres israelís. Piden que se lles permita recibir visitas familiares, que teñan coidados médicos axeitados e que se poña fin á detención administrativa e mais do uso de celas de illamento.

Xa en 1968 os palestinos comezaron as folgas de fame como medidas de protesta contra o trato nos cárceres israelís e dende 1990 sumáronse as protestas dos presos detidos de forma arbitraria, os encarcerados baixo detención administrativa. Nos últimos anos creceron este tipo de folgas, que en 2012 chegou a sumar 2000 persoas e que conseguiu rematar, de forma temporal, con ditas detencións administrativas. Amais, houbo outros casos de protestas individuais, como a de Khader Adnan, que estivo dez veces en prisión por detención administrativa e que en 2012 estivo 66 días en folga de fame.

Para Khader Adnan “as folgas de fame representan liberdade para os prisioneiros palestinos. É unha man palestina que erguemos contra o ocupante, que tratamos de silenciar. Podemos vencer con poucas cousas e estómagos baleiros. E hai tamén unha mensaxe para a comunidade internacional e as persoas libres de todo o mundo: os palestinos procuramos liberdade.”

Esta folga de fame lidéraa o líder da resistencia palestina Marwan Barghouti, que cumpre cinco cadeas perpetuas en prisión pola súa implicación durante a Segunda Intifada. El mesmo négase a recibir atención médica, malia estar enfermo, e o único que acepta, como o resto, é auga e sal; nunha folga que manterán mentres non se cumpra a súa principal demanda: dignidade.

“O último rei de Noruega”, de Amos Oz

Relación de persoas premiadas por categoría:

  • Poesía
    • 1.º Premio: Arancha Rodríguez Fernández, polo poemario (A)fogar
    • 1.º Accésit: Luísa Iglesias Taboada, polo poemario O río
    • 2.º Accésit: Genaro Dasilva Méndez, polo poemario Inferno verde
  • Relato curto
    • 1.º Premio: Xosé Sobral Amoedo, polo relato Cadea trófica
    • 1.º Accésit: María López Correa, polo relato A Morte non doe aos mortos
    • 2.º Accésit: Daniel Rodríguez Palacios, polo relato Branco
  • Tradución literaria
    • 1.º premio: Luísa Iglesias Taboada, pola tradución dun texto de Mathura
    • 1.º Accésit: Moncho Iglesias Míguez, pola tradución dun texto de Amos Oz
    • 2.º Accésit: Sergio Gómez Blanco, pola tradución dun texto de Colette

Versos fugaces cargados de presente

El 22 de julio de 1946, Menajem Begin, primer ministro israelí entre 1977 y 1983, ordenó un ataque contra el hotel Rey David, en Jerusalén, en el que murieron noventa y un civiles. La organización paramilitar sionista Irgún, que entonces dirigía Begin, fue la causante de esa y de otras masacres perpetradas desde 1937 contra objetivos civiles. Setenta años después de este ataque, los recuerdos parecen haber sido borrados por el protagonismo de las palabras del ministro de defensa israelí Lieberman, quien comparó los versos del poeta palestino Mahmud Darwix con el Mein Kampf de Hitler.

Galatz, la radio militar israelí dedicó un programa dedicado a la figura de Darwish, el cual provocó la ira de quien solo ve en sus versos ataques contra los judíos, como ya había procalmado antes el primer ministro israelí, Yitzhak Shamir, en 1988. Entonces, Shamir leyó en el parlamento israelí unos versos de “Pasajeros entre palabras fugaces”, como muestra del odio palestino y de la imposibilidad de entendimiento entre ambas partes. En esos versos, el poeta pedía pasado, presente y futuro para su patria, pedía recordar y olvidar, e invitaba a los pasajeros, a los inmigrantes más jóvenes, a leer esas palabras escabullidas con las que cargaban los suyos, los expulsados:

vosotros tenéis espadas, nosotros sangre,

vosotros tenéis acero y fuego,  nosotros carne,

vosotros tenéis otro tanque más, nosotros piedras,

vosotros tenéis gases lacrimógenos, nosotros lluvia:

sobre nosotros, como sobre vosotros, hay cielo y aire.

Tomad una porción de nuestra sangre y marchaos

 

Como símbolo de Palestina, Darwish supo dar voz a la causa de su pueblo, con su propia voz y con la de los silenciados. Él mismo, expulsado de su tierra, refugiado y arrestado en varias ocasiones, gritó con versos contra las injusticias y pidió constantemente la legalización de su existencia, como en el poema “Carné de identidad”, en el que exige a un policía que vea en él algo más que una cifra:

 

Escribe

que soy árabe,

y el número de mi carnet es el cincuenta mil;

que tengo ya ocho hijos,

y llegará el noveno al final del verano.

¿Te enfadarás por ello?

 

Escribe

que soy árabe,

y con mis camaradas de infortunio

trabajo en la cantera.

Para mis ocho hijos

arranco, de las rocas,

el mendrugo de pan,

el vestido y los libros.

No mendigo limosnas a tu puerta,

ni me rebajo

ante tus escalones.

¿Te enfadarás por ello?

 

Escribe

que soy árabe.

Soy nombre sin apodo.

Espero, pacientero, en un país

en el que todo lo que hay

existe airadamente.

Mis raíces,

se hundieron antes del nacimiento

de los tiempos,

antes de la apertura de las eras,

del ciprés y el olivo,

antes de la primicia de la yerba.

Mi padre…

de la familia del arado,

no de nobles señores.

Mi abuelo era un labriego,

sin títulos ni nombres.

Mi casa es una choza campesina

de cañas y maderos,

¿te complace?…

Soy nombre sin apodo.

 

Escribe

que soy árabe,

que tengo el pelo negro

y los ojos castaños;

que, para más detalles,

me cubro la cabeza con un velo;

que son mis palmas duras como la roca

y pinchan al tocarlas.

Y me gusta el aceite y el tomillo.

Que vivo

en una aldea perdida, abandonada,

sin nombres en las calles.

Y cuyos hombres todos

están e la cantera o en el campo…

¿Te enfadarás por ello?

 

Escribe

que soy árabe;

que robaste las viñas de mi abuelo

y una tierra que araba,

yo, con todos mis hijos.

Que solo nos dejaste

estas rocas…

¿No va a quitármelas tu gobierno también,

como se dice?…

 

Escribe, pues…

Escribe

en el comienzo de la primera página

que no aborrezco a nadie,

ni a nadie robo nada.

Mas, que si tengo hambre,

devoraré la carne de quien a mí me robe.

¡Cuidado, pues!…

¡Cuidado con mi hambre,

y con mi ira!

 

Darwish, del que se cumplen ocho años de su muerte en agosto, fue capaz de hacer que se oyese Palestina en versos y de humanizar con palabras lo que las armas consiguieron destruir, de sacar a hermosura del enemigo y de luchar por la comprensión, porque, como él mismo dijo: “la poesía y la belleza son siempre pacíficas. Cuando encuentras algo hermoso, encuentras la coexistencia […], humanizas al otro”.

CapturaCapturaCaptura

 

ttps://issuu.com/abdotounsi/docs/revista_57/162

Versos fugaces cargados de presente

IMG_0352

IMG_0351

O 22 de xullo de 1946, Menajem Begin, primeiro ministro israelí entre 1977 e 1983, ordenou un ataque contra o hotel Rei David, en Xerusalén, no que morreron noventa e un civís. A organización paramilitar sionista Irgún, que daquela dirixía Begin, foi a causante dese masacre e doutros perpetrados dende 1937 contra obxectivos civís. Setenta anos despois deste ataque, as lembranzas semellan borrarse polo protagonismo das palabras do ministro de defensa israelí Lieberman, quen comparou os versos do poeta palestino Mahmud Darwix co Mein Kampf de Hitler.

Galatz, a radio militar israelí transmitiu un programa dedicado á figura de Darwix, o cal provocou a ira de quen só ve nos seus versos ataques contra os xudeus, como xa proclamara antes o primeiro ministro israelí, Yitzhak Shamir, en 1988. Daquela, Shamir lera no parlamento israelí uns versos de “Pasaxeiros entre palabras fugaces”, como mostra do odio palestino e da imposibilidade de entendemento entre ambas partes. Neses versos, o poeta pedía pasado, presente e futuro para a súa patria, pedía lembranza e esquecemento, e invitaba os pasaxeiros, os inmigrantes novos, a ler esas palabras fuxidías coas que cargaban os seus, os expulsados:

vós tendes espadas –e nós temos sangue

vós tendes aceiro e lume –e nós temos carne

vós tendes outro tanque -e nós temos pedras

vós tendes gases lacrimóxenos -e nós temos a choiva

e sobre nós e sobre vós está o ceo e o aire

Collede o voso anaco de sangue e marchade

 

Como símbolo de Palestina, Darwix soubo dar voz á causa do seu pobo, coa súa propia voz e coa dos silenciados. El mesmo, expulsado da súa terra, refuxiado e arrestado en varias ocasións, berrou con versos contra as inxustizas e pediu constantemente a legalización da súa existencia, como no poema “Carné de identidade”, no que esixe a un policía que vexa nel máis cá unha cifra:

 

Apunta!

Son árabe

e o meu número de identidade é o cincuenta mil

e os meus nenos son oito

e o noveno… chega despois do verán!

Seica iso che molesta?

 

Apunta!

Son árabe

e traballo con colegas nunha canteira

e os meus nenos son oito

Arríncolles o codelo de pan,

a roupa e os cadernos

das rochas..

E non mendigo esmolas á túa porta

nin me rebaixo

na túa soleira

Seica iso che molesta?

 

Apunta!

Son árabe

son un nome sen alcume

son paciente nun país onde todo

vive coa erupción da ira

As miñas raíces

antes do comezo do tempo afundíronse

e antes do florecemento das eras

e antes dos cipreses e as oliveiras

… e antes de brotar a herba

Meu pai… é da familia do arado

non de nobres señores

e o meu avó era labrego

sen título.. nin liñaxe!

Ensinoume a grandeza da alma antes da lectura dos libros

E a miña casa, é unha cabana con gardas

de paus e xuncos

Seica satisfaiche a miña condición?

Son un nome sen alcume!

 

Apunta!

Son árabe

e a cor do meu pelo é carbón

e a cor dos meus ollos é castaña

e as miñas faccións:

na cabeza un diadema sobre a kufieh

e a palma da miña man é dura como unha rocha…

que pincha a quen a toca

E o meu enderezo:

son dunha aldea abandonada   esquecida

con rúas sen nomes

e todos os homes nos campos e na canteira

Seica iso che molesta?

 

Apunta

Son árabe

Roubaches os viñedos dos meus avós

e a terra que labraba

eu con todos os meus fillos

e non nos deixaches.. e a todos os meus netos

nada máis que estas rochas..

Seica levaraas

o teu goberno… como se di!?

Daquela!

Apunta… na cabeza da primeira páxina

que non odio a xente

e non roubo a ninguén

Pero eu… se teño fame

comerei a carne do meu usurpador

Coidado… coidado… coa miña fame

e coa miña ira!

 

Darwix, do que se cumpren oito anos da morte en agosto, foi quen de facer que se oíse Palestina en versos e de humanizar con palabras o que as armas conseguiron destruír, de sacar a fermosura do inimigo e de loitar polo entendemento, porque, como el mesmo dixo: “a poesía e a beleza son sempre pacíficas. Cando topas algo fermoso, topas a coexistencia […], humanizas o outro”.

http://diariodepalestina.prazapublica.com/post/147864785590/versos-fugaces-cargados-de-presente

IMG_0173