Deportista de elite

Son de Iraq Burín, unha aldea no norte de Palestina onde o máis sobranceiro son as manifestacións de cada sábado, e as xentes que aquí se xuntan. Ás veces parece que nin cabemos no lugar e, o máis importante, saímos na radio. Unha das primeiras veces incluso viñeron da tele e esa noite xuntámonos toda a rapazada na casa para vérmonos nas novas do serán; con todo, foise a luz e quedamos coas ganas. Agora tanto me ten; sobre todo polo feito de que hai tempo que perdín a esperanza de verme na tele.

 

Hai cousa de dous anos mataron un meu curmán nunha das protestas. Estabamos todos; berrando, cantando e divertíndonos sen molestar a ninguén. Seica non podiamos estar alí, pero non fixemos caso das advertencias e a meu curmán foille tocar unha das balas que os soldados dispararon. Vivín a situación tan de cerca que meteume medo e deixei de ir ás manifestacións. Pouco a pouco fun esquecendo a cousa e neste ano aínda fun algún día; con todo, o fútbol, e os deportes en xeral, son os que me manteñen ocupado boa parte do día.

 

O certo é que, a primeira vez que vin un partido non me gustou nada. Na aldea todo o mundo era do Madrid ou do Barça, e a min tanto me tiña. Eu quería ser diferente do resto e sabía que o mellor para a familia era que fose futbolista, ou cando menos deportista, así que propúxenme traballar arreo para acadar o meu soño.

 

Era o ano dos Xogos Olímpicos e nós participabamos por primeira vez na historia. Un noso veciño fora nomeado abandeirado e antes de marchar xuntámonos todos os do lugar, pequenos e maiores, para prepararlle unha festa de despedida. Envexei esa súa fama tanto, que quixen imitalo en todo; eu tamén quería ser un deportista de elite.

 

Na cerimonia de apertura púxose unha pantalla xigante –ou iso criamos nós- no centro da aldea. Non faltou ninguén. Mesmo parecía o estadio olímpico; con bandeiras por todos lados, e asubíos e aplausos cada vez que aparecía un país; ata que chegou Palestina. Entón non paramos de cantar, bailar e aturuxar ata ben entrada a noite.

 

O peor de todo foi que esa foi a única alegría dos Xogos. Dos catros atletas que competían, ningún pasou da primeira rolda. Por iso; nada máis comezar este ano, púxenme a traballar decontino. Non quería perder a oportunidade de cara á seguinte cita, así que ideei un programa de traballo para ser o portador da nosa bandeira nas seguintes Olimpíadas, en Londres.

 

Sabía que os bos xogadores teñen que privarse de certos vicios, así que ese mesmo verán deixei de fumar ás agochadas e comecei a adestrarme a diario. Busquei páxinas en rede sobre como ser un deportista de alto rendemento, como lles chaman, e seguín todas as instrucións do xeito máis detallado que puiden. Para iso empecei a erguerme todos os días á saída do sol e a dar varias voltas ao redor da casa antes do almorzo. Despois diso tomaba algo lixeiro, descansaba un chisco e continuaba co programa: flexións, abdominais e pesas. Os primeiros exercicios non foron o problema; pero coas pesas, a falta delas, tiven que usar o meu enxeño.

 

Comecei levantando latas de aceite, mais tiven que deixalo, pois miña nai non paraba de cociñar e cada día levantaba menos quilos. Despois tenteino con dúas cadeiras, pero se alguén quería sentar tiña que deixar o adestramento e esperar que o meu ximnasio particular quedase baleiro; así que optei por adestrar fóra, onde ninguén se queixase do ruído nin das andrómenas que seica só a min se me metían na cabeza.

 

En vez de dar voltas ao redor da casa, fun correr ata as aforas. Unha vez chegaba ao límite da aldea, nas montañas, descansaba e, xa recuperado, facía exercicios para estarricar os músculos. Para gañar musculatura levantaba as pedras e rochas máis grandes que atopaba ata que non podía máis. Facía fileiras de pedras e, por orde, erguíaas unha a unha, dende as máis lixeiras ata as máis pesadas. Con todo, aquela mañá non puiden exercitarme coas pesas. Cando aínda estaba a colocalas no seu lugar, morrín ou, mellor dito, matáronme. Os motivos, que aínda a día de hoxe non comprendo, sóubenos un día despois, e foi grazas á prensa: “O exército logra deter o ataque violento dun terrorista que se dispuña a bombardear, con pedras, un dos últimos asentamentos construídos na zona.”

 

Non conseguín a fama como atleta, pero cando menos fixen que falasen de min; e como dicía a miña avoa: mentres falen dun, ben ou mal, é bo. Así que, tomarei por bos os titulares dos xornais, malia non escribiren que fun deportista nin nada diso. Espero que alguén aínda se lembre do caso e engada algunhas letras que, boas ou malas, falen do noso deporte.