Djibuti, o val do inferno

http://praza.gal/opinion/3999/djibuti-o-val-do-inferno/

Djibuti é unha das portas de acceso ao canal de Suez, unha das rutas marítimas máis transitadas do mundo. É precisamente esa porta a única vía de acceso monetario a un país árido, coñecido como val do inferno, que serve de oasis de paz entre a marisma de guerras que o rodean. Fronteira terrestre con Somalia, Etiopía e Eritrea, comparte as costas con Iemen, de onde están a chegar a maior parte de refuxiados que se suman ao millón de djibutianos que sobreviven nunha extensión de area semellante á de Galicia e que linda coas lembranzas coloniais francesas e a presenza da maior base militar americana en África.

A metade da poboación djibutiana é afar, unha etnia que, malia recoñecerse árabe segundo as lendas, non comparte cultura, lingua nin raza con aquela. Do mundo árabe si herdou a relixión, o islam, que mestura nela tradicións anteriores, como son as crenzas de que algunhas árbores teñen poderes sagrados, a práctica de cubrir os corpos dos mortos con manteiga ou as ofrendas ao mar como protección ás aldeas. Alén disto, a historia demostra que a súa xente é unha das máis duras do planeta, pois sobrevive a temperaturas que chegan aos 53ºC e secas perennes que dificultan o crecemento de calquera tipo de recursos naturais e mesmo de industrias.

O triángulo afar, que comprende Djibuti, Etiopía e Eritrea, amais de punto de encontro de refuxiados, xunta tres placas tectónicas que presaxian a apertura dun novo océano que atravesará o Sáhara por completo. Aínda que hai probas que amosan que Djibuti se separa de si mesma un centímetro ao ano, o futuro máis próximo de Djibuti non é a súa división xeográfica, senón os intereses xa creados nun corno de África pouco explorado e no que agroman proxectos chineses como son a construción de novos peiraos, aeroportos e a apertura da liña férrea entre Etiopía e Djibuti.

En Djibuti as casas non teñen cores e só as da parte colonial francesa resaltan por algunha que outra fiestra e algunha pincelada azul que destaca sobre o branco das paredes e os letreiros de rúas con nomes de cidades europeas. Nelas tatúanse deserto e sal, que non só dá sabor ao aire, senón tamén aos cafés e tés e duchas. O sal, incrustado en cada anaco do país, simboliza a fortaleza da súa xente, que deixa pegada por onde pasa.

Ghalib Hizam, mestre iemení

 

“Non eliximos onde nacemos nin eliximos cara onde emigramos. Facemos co que temos, vamos onde podemos”. (Alpha. Abiyán-Estación París Norte).

En 2015, dúas faccións diferentes, cos seus propios aliados, reclamaron para si o goberno de Iemen. Os hutis aliáronse co anterior presidente, Saleh, no centro do país, en Sana, a capital; mentres, en Aden, no sur, atrincheirábanse as forzas leais ao goberno de Hadi. Entón Al-Qaeda e ISIS pasaron a controlar zonas montañosas e costeiras, e no medio, entre todas esas forzas, quedaron cidadáns iemenís alleos aos intereses dos conflitos; persoas que agora mesmo só tratan de sobrevivir. Algúns fuxiron, máis de tres millóns; outros sofren de fame, máis de 17 millóns; e máis de 10.000 morreron ou están feridos. A estas cifras súmanse casos de violacións de dereitos humanos e de axuda humanitaria que teñen culpables de todas as faccións, mais un só protagonista: os civís.

Os que quedan tratan de seguir a súa vida e de non perder a esperanza. Relatan os sucesos diarios sen violencia, coa idea de que o conflito remate nalgún momento e conscientes do deterioro económico e social que, malia a todo, non impide que a vida siga. Sábense no medio do terreo onde se xoga unha guerra que enfronta a Irán cos países do Golfo, con acólitos de ambos bandos, e que ten o país dividido: partidarios do goberno lexítimo e partidarios do antigo presidente. Pero non teñen voz, só esperanza. Así pensa Ghalib Hizam, profesor de árabe como lingua estranxeira: “Temos moitos problemas. Non temos electricidade, mais usamos paneis solares para conseguila; non hai auga, mais sacámola con bombas hidráulicas; e seguimos a ensinar, malia non termos salarios, porque queremos que os nosos nenos aprendan”.

Durante moitos anos, Ghalib foi mestre nunha das poucas escolas de árabe que hai en Sana, Cales. A escola está nun antigo edificio de adobe, agochado entre rúas sombrizas estreitadas por rañaceos de barro. Aí mesturábanse a gramática, a historia e as lendas con viaxeiros desexosos de saber da fama de felicidade que acompañaba a Iemen. Mais xa neses anos sempre houbo motivos para suspender excursións; a causa eran as pequenas revoltas que pechaban os camiños durante días; porén, nunca se dera a necesidade de suspender as clases. Agora si; ninguén quere entrar en Iemen, só saír. Con todo, Ghalib relata a súa situación agradecendo que se acorden del e da súa xente, e traballando. Segue a ensinar a estranxeiros, pero por internet, unha tarefa complicada nun mundo onde a tecnoloxía, como a paz, depende de quen manexa os fíos.

A silenciada guerra de Iemen

http://praza.gal/opinion/3967/a-silenciada-guerra-de-iemen/

Un accidente xeográfico, unha cordilleira montañosa ou unha baía; unha data sinalada ou o comezo da primavera; e ladaíñas de nomes de países, cidades e pobos, todos eles serven para nomear guerras. Esas, as bautizadas, valen despois para exercicios de memoria ou para cubrir enciclopedias; pero hai outras, anónimas e invisibles, que semellan ocorrer no alén, pois se algunha vez se fala delas, nin os nomes aparecen nos mapas. Entre ambas, están as guerras esquecidas, esas que, malia teren nome, non interesan, como a de Iemen.

Iemen é un país entre África e Asia xeograficamente, entre Arabia Saudita e Irán politicamente, mais entre pobreza e riqueza, realmente. O estado da raíña de Sabá, dos primeiros rañaceos do mundo, do qat e da fame, morre nunha guerra civil enquistada a través dos anos e da que non deixa de ser máis que un mero espectador.

O lugar estratéxico no que se atopaba o reino de Sabá, entre a India e o Mediterráneo, fixo que chegase a monopolizar o tráfico de especies e que dende alí se estendese o uso do incenso. Foi precisamente isto o que, segundo as crónicas, levou a raíña a Xerusalén, para entregarllo a Salomón. Co incenso ía mirra, ouro, xoias e adiviñas, e talvez tamén qat, un arbusto estimulante que mastigan boa parte dos iemenís e que paraliza o país á hora da sesta.

O Manhattan do deserto, Iemen, comezou a construírse en vertical no século IV, aínda que non foi ata mediados do XVI que se espallaron os rañaceos. A idea era que eses edificios feitos de adobe e barro cocido protexesen as súas xentes dos ataques dos veciños de Hadramut, no norte do país, pero pronto deixaron de ser muros de contención para ser habitáculos que aínda a día de hoxe están habitados e que conforman un museo arquitectónico aberto nas montañas desérticas do país.

O qat representa a práctica totalidade da economía rural iemení e mascalo unha actividade social que os identifica. Para uns non só é un pracer, senón unha necesidade; para outros “o demo vestido de arbusto”. Para uns foi o motor que provocou a revolución árabe no país, para outros o responsable dunha revolta que só mesturou sangue. Se durante séculos foi unha vía de escape, como estimulante, agora é tamén fonte de ingresos; a economía dun país bloqueado, cunha severa crise alimentaria na que o 80% da poboación precisa axuda humanitaria, levou a moitas persoas a deixar os seus traballos, onde os salarios levaban tempo conxelados, e dedicarse á venda de qat.

A Arabia Félix que hai tempo deu nome a Iemen, xa non é feliz. Sufriu dúas guerras civís entre 1962 e 1970, e outra en 1994, e durante todos estes anos os conflitos entre grupos que mudan entre a rivalidade e a alianza foron innumerables. Así, ocupada por pacificar o seu territorio, aínda non tivo tempo de preocuparse pola economía, pola educación ou pola fame.

Nas guerras, as pausas que veñen tras os bombardeos traen remansos silandeiros de paz. En Iemen, en cambio, o único silencio que hai é a propia situación, pois as pausas traen novos estrondos: os dos estómagos baleiros que sementan o país e os dos pulmóns apurados que tratan de non afogar no mar Vermello.

Liberdade e dignidade

Liberdade e dignidade

O 17 de abril, máis de 1500 presos políticos palestinos comezaron unha folga de fame como protesta contra o trato que reciben nos cárceres israelís. Piden que se lles permita recibir visitas familiares, que teñan coidados médicos axeitados e que se poña fin á detención administrativa e mais do uso de celas de illamento.

Xa en 1968 os palestinos comezaron as folgas de fame como medidas de protesta contra o trato nos cárceres israelís e dende 1990 sumáronse as protestas dos presos detidos de forma arbitraria, os encarcerados baixo detención administrativa. Nos últimos anos creceron este tipo de folgas, que en 2012 chegou a sumar 2000 persoas e que conseguiu rematar, de forma temporal, con ditas detencións administrativas. Amais, houbo outros casos de protestas individuais, como a de Khader Adnan, que estivo dez veces en prisión por detención administrativa e que en 2012 estivo 66 días en folga de fame.

Para Khader Adnan “as folgas de fame representan liberdade para os prisioneiros palestinos. É unha man palestina que erguemos contra o ocupante, que tratamos de silenciar. Podemos vencer con poucas cousas e estómagos baleiros. E hai tamén unha mensaxe para a comunidade internacional e as persoas libres de todo o mundo: os palestinos procuramos liberdade.”

Esta folga de fame lidéraa o líder da resistencia palestina Marwan Barghouti, que cumpre cinco cadeas perpetuas en prisión pola súa implicación durante a Segunda Intifada. El mesmo négase a recibir atención médica, malia estar enfermo, e o único que acepta, como o resto, é auga e sal; nunha folga que manterán mentres non se cumpra a súa principal demanda: dignidade.

Actividades ELE sobre canciones del verano

Mal de amores, canción del verano (B1-B2)

http://www.todoele.net/actividades/Actividad_maint.asp?ActividadesPage=11&Actividad_id=714

Canción del verano: “Mal de amores” (A1-A2)

http://www.todoele.net/actividades/Actividad_maint.asp?ActividadesPage=3&Actividad_id=713

Las profesiones: pelotero y otras  (A1-A2)

http://www.todoele.net/actividades/Actividad_maint.asp?ActividadesPage=11&Actividad_id=712

Publicado en ELE

“O último rei de Noruega”, de Amos Oz

Relación de persoas premiadas por categoría:

  • Poesía
    • 1.º Premio: Arancha Rodríguez Fernández, polo poemario (A)fogar
    • 1.º Accésit: Luísa Iglesias Taboada, polo poemario O río
    • 2.º Accésit: Genaro Dasilva Méndez, polo poemario Inferno verde
  • Relato curto
    • 1.º Premio: Xosé Sobral Amoedo, polo relato Cadea trófica
    • 1.º Accésit: María López Correa, polo relato A Morte non doe aos mortos
    • 2.º Accésit: Daniel Rodríguez Palacios, polo relato Branco
  • Tradución literaria
    • 1.º premio: Luísa Iglesias Taboada, pola tradución dun texto de Mathura
    • 1.º Accésit: Moncho Iglesias Míguez, pola tradución dun texto de Amos Oz
    • 2.º Accésit: Sergio Gómez Blanco, pola tradución dun texto de Colette

Moncho Iglesias (Vigo, 1974), escritor y traductor con espíritu aventurero, habló en O Patio de Guixar sobre sus últimos viajes

VIGO

“Me sorprendió que en China no me tomaran por un terrorista”

Moncho Iglesias (Vigo, 1974), escritor y traductor con espíritu aventurero, habló en O Patio de Guixar sobre sus últimos viajes

Una imagen de su viaje a Corea del Norte.

Una imagen de su viaje a Corea del Norte.

n n n Once años de docencia en Palestina acabaron al ser expulsado definitivamente del país. Sin embargo, el filólogo vigués Moncho Iglesias busco una nueva frontera. Así, los dos últimos años los pasó en China, dando clase de la universidad de Sisu, en Chongqing.
¿Cómo fue su estancia en Asia?
China es un mundo diferente y a nivel cultural supuso un choque intenso. Requirió un gran esfuerzo de adaptación. Por ejemplo, allí casi no hay contacto físico, lo de darse dos besos no se concibe o lo peor para mí, ¡no toman café! y no hay un sitio donde comprarlo. Tampoco fuman en narguile (pipa árabe). Yo soy adicto a las dos cosas y allí era imposible conseguirlas. Acostumbrado a que me interrogasen en todo momento, en China no tuve ningún problema. Me sorprendió que no me tomaran por un terrorista, algo a lo que ya me había acostumbrado en Palestina.
¿En contexto les interesaba aprender el castellano?
Les daba clase no como si fuera una lengua extranjera, sino como una materia de filosofía con interpretación de lecturas de periódicos o redacciones. A algunos de esos alumnos les doy ahora clase en Santiago.
¿Cómo le resultó la comunicación?
Una de las cosas que pedí fue tener clases de chino, pero solo conseguí decir algún número. Es un idioma muy tonal y yo no pillo los sonidos. El árabe tarde dos años en cogerlo, sin embargo, el hebreo. Allí había más españoles viviendo en la Universidad y también árabes. Lo cierto es que me llevo muy buenos amigos chinos.
Estando allí se aventuró a Corea del Norte. ¿Qué sensación le causó?
Quería conocerlo por mí mismo. Son tranquilos, sin estrés. Hay pocas  tiendas y bastantes librerías. Los ‘líderes’ están onmipresentes.

http://www.atlantico.net/articulo/vigo/sorprendio-china-no-tomaran-terrorista/20161207094424561931.html