Un mapa de Gaza

Un mapa de Gaza
Gaza é un volcán cuxa lava se expande como as liñas dun subterráneo, silentes, chegando a todas as partes onde o transporte é necesario; un volcán que cando non entra en erupción permite que falen as súas paredes e mesmo quen as habita, eses que son quen de ver máis alá do teito e até nas sombras que se proxectan nel. Ese magma sae ás veces á superficie e nalgunhas ocasións faino en forma de contos, como os de O libro de Gaza, unha colección de historias curtas que por momentos se agrandaron durante os anos nas que foron concibidas e noutras empequeneceron, por eses mesmos anos nas que foron destruídas.

As historias de Gaza son as de teléfonos que serven para comunicar o amor e o desexo, como no relato «Números mortos», de Yusra al Khatib; ou para recibir unha cita a cambio de cartos, como en «A prostituta de Gaza», de Najlaa Ataallah. Son historias narradas, dialogadas e mesmo epistolares, como Mona Abu Sharek fai no diario no que describe sete días que comezan coa pregunta: «Por que amarte non me fixo ver o mundo en rosa?» e no que fala do seu engano amoroso, do que sabe por medio dunha carta.

Elas, as historias, son o eco dunha Gaza que tamén escribe e na que as mulleres seguen a parir ficcións no medio dun universo de relacións difíciles. De feito, esas dificultades provocaron que moitas das historias escritas nos anos 70 e 80 tiveran que pasar censuras como a invasión, o uso de pseudónimos ou o contrabando de manuscritos, até chegar ao lector de hoxe.

Cunha variedade de temas nos que afloran sentimentos cotiás, o amor e o odio non só son valores cos que definir o inimigo, senón palabras coas que reflexionar, imaxinar e mesmo berrar nunha Gaza onde as relacións, os desexos e os conflitos tamén existen, onde, como se pode ler en «A prostituta de Gaza», a xente practica o amor ao seu xeito: «Iso é algo que practicamos aquí sen responsabilidade, con total despreocupación.»